1 de outubro de 2011. A concentración de microcistina na auga potábel de Caldas acadou o 5 de setembro o valor máis alto dende que se fan medicións: 0,6µg/l (microgramos por litro) á saída da ETAP (estación potabilizadora). Malia a que o valor límite de referenza é 1µg/l (RD 140/2003), hai que ter en conta que esta toxina ten efectos acumulativos, polo que a presenza na auga de calquera cantidade xa é preocupante. Neste senso, a OMS recomenda unha inxesta diaria tolerábel (IDT) de 0,04µg/kg/día. Isto significa que coa concentración de toxina que ten a traída Caldas (0,6µg/l) todas as persoas de menos de 15 kg de peso (bebés e nenos/as) que beban 1 litro desta auga ao día xa superarían a IDT recomendada. Para ADEGA queda demostrada a ineficacia do tratamento con cortiza no encoro e dos sistemas de potabilización para eliminar a toxina. A única solución para reducir o risco a cero é abrir o encoro e liberar o Umia para evitar a proliferación da microcystis. Analítica_auga_Caldas_5-9-2011 (208 Kb)

Os 300.000€ investidos no tratamento con cortiza das augas do encoro; os 700.000€ da nova captación; os 34.000€ do proxecto para a redución da eutrofización e o que se leva gastado xa nos sistemas de tratamento da auga potábel, están sendo inúteis. E os 20 millllóns que até o 2015 está previsto gastar no "Plan Umia" serán tamén un desbaldimento de cartos públicos. Todo para manter o negocio hidroeléctrico do Sr. Cortizo e que o conselleiro Hernández non teña que admitir o inmenso erro, os atropelos e as corruptelas que acompañaron á construción do encoro de Caldas, na que tivo destacadas responsabilidades.

Acontece que apesar do eucalipto as algas non dan desaparecido do encoro, e apesar dos tratamentos a toxina non só non se elimina da auga potábel senón que está a acadar os valores máis altos dende que se fan medidas. Este feito debería preocupar ás autoridades, por canto estase a poñer en risco á poboación que consuma esta auga.

A veciñanza de Caldas debe saber que están bebendo auga cunha toxina de graves consecuencias para a saúde. As investigacións da OMS teñen demostrado que a microcistina, xa a doses extremadamente pequenas, provoca importantes danos no sistema hepático; problemas do aparello dixestivo e graves efectos neurotóxicos sobre o sistema nervioso central. Advirte tamén a OMS de que hai probas sobre o papel da microcistina como indutora ou desencadeante de procesos tumorais e de que, ademais, presenta efectos acumulativos no organismo o que implica que non haxa unha dose mínima de seguridade.